Current Date

Search
Close this search box.
Search
Close this search box.

മകനെ, നീ സമ്പാദ്യം സൂക്ഷിപ്പുസ്വത്തായി മറ്റാരെയെങ്കിലും ഏല്‍പ്പിക്കുന്നുവെങ്കില്‍ അത് പരസ്യമായി ഏല്‍പ്പിക്കുക

ഖാബൂസ്‌നാമ - 14

മകനെ, ആരെങ്കിലും അമൂല്യമായൊരു സ്വത്ത് നിന്നെ സൂക്ഷിക്കാന്‍ ഏല്‍പ്പിച്ചാല്‍ ഒരു നിലക്കും അത് സ്വീകരിക്കരുത്. സ്വീകരിച്ചു കഴിഞ്ഞാല്‍പിന്നെ അതിസൂക്ഷ്മമായി അതിനെ സംരക്ഷിക്കുക. കാരണം, ഒരു സൂക്ഷിപ്പുസ്വത്ത് സ്വീകരിക്കുകയെന്നാല്‍ ഒരു പ്രതിബന്ധത്തെ സ്വീകരിക്കലാണ്. മൂന്ന് കാര്യങ്ങളായിരിക്കും അതിന്റെ പരിണതി. ഒന്നുകില്‍ ആ സൂക്ഷിപ്പുസ്വത്ത് നീ അവനെത്തന്നെ തിരികെ ഏല്‍പ്പിക്കും. ‘വിശ്വസിച്ചേല്‍പ്പിക്കപ്പെട്ട അമാനത്തുകള്‍ അവയുടെയാളുകള്‍ക്ക് തിരിച്ചു കൊടുക്കാനും ജനമധ്യേ വിധികല്‍പ്പിക്കുമ്പോള്‍ അതു നീതിപൂര്‍വമാക്കാനും അല്ലാഹു നിങ്ങളോടനുശാസിക്കുകയാണ്.’ (നിസാഅ്: 58) എന്ന് ഖുര്‍ആനില്‍ അല്ലാഹു പറഞ്ഞതുപോലെത്തന്നെ. ഏറ്റവും മാനുഷികവും ഉദാരവുമായ മാര്‍ഗമെന്നു പറയുന്നത് അമാനതുകള്‍ സൂക്ഷിക്കാതിരിക്കലാണ്. എങ്ങാനും സ്വീകരിച്ചാല്‍പിന്നെ സുരക്ഷിതമായിത്തന്നെ അത് അതിന്റെ ഉടമസ്ഥനെ തിരിച്ചേല്‍പ്പിക്കണം.
ഒരിക്കല്‍ ഒരാള്‍ അതിരാവിലെ കുളിക്കാന്‍ ഹമ്മാം ലക്ഷ്യമാക്കി പുറപ്പെട്ടു. ഇരുട്ട് അപ്പോഴും മാഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. പോകുംവഴി അദ്ദേഹം തന്റെ കൂട്ടുകാരനെ കണ്ടുമുട്ടി.
‘പോരുന്നോ? നമുക്ക് ഒന്നിച്ച് ഹമ്മാമിലേക്കു പോകാം.’ അയാള്‍ കൂട്ടുകാരനോട് ചോദിച്ചു. ഹമ്മാമിലേക്ക് ഇല്ലെന്നും അല്‍പം തിരക്കുള്ളതുകൊണ്ടുതന്നെ വേണമെങ്കില്‍ ഹമ്മാമിന്റെ കവാടം വരെ കൂടെ വരാമെന്നായി കൂട്ടുകാരന്‍.
ഹമ്മാമിന് അടുത്തുവരെ അവര്‍ ഒരുമിച്ചു നടന്നു. വഴി രണ്ടായി പിരിയുന്നിടത്ത് രണ്ടുപേരും തങ്ങളുടെതായ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. കൂട്ടുകാരന്‍ പക്ഷെ, തന്റെ വഴി പോകുന്നത് അദ്ദേഹത്തെ അറിയിച്ചില്ല. യാത്ര പറയുന്നതൊന്നും കേള്‍ക്കാത്തതിനാല്‍തന്നെ കൂട്ടുകാരന്‍ പോയത് അദ്ദേഹം അറിഞ്ഞതുമില്ല. അങ്ങനെ അദ്ദേഹം ഹമ്മാമിലേക്കുള്ള വഴിയില്‍ മുന്നോട്ടു നടന്നു. ആ വഴിയില്‍ ഒരു പോക്കറ്റടിക്കാരന്‍ ആകസ്മികമായി അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിന്നില്‍ വന്നുപെട്ടു. ഇടക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോള്‍ അയാള്‍ പിന്നിലുള്ള ആള്‍രൂപം കണ്ട് തന്റെ കൂട്ടുകാരനാണെന്നു കരുതി. തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന നൂറു സ്വര്‍ണനാണങ്ങള്‍ അടങ്ങുന്ന ഒരു സഞ്ചി അയാള്‍ പോക്കറ്റടിക്കാരനെ കുളിച്ചുവരുന്നതു വരെ സൂക്ഷിക്കാന്‍ ഏല്‍പ്പിച്ചു.
‘സുഹൃത്തെ! ഈ അമാനത് സൂക്ഷിച്ചുവക്കൂ. ഞാന്‍ കുളികഴിഞ്ഞ് വരുമ്പോള്‍ തിരികെ ഏല്‍പ്പിച്ചാല്‍ മതി.’ അയാള്‍ പോക്കറ്റടിക്കാരനോട് പറഞ്ഞു. പോക്കറ്റടിക്കാരന്‍ അത് സന്തോഷത്തോടെ വാങ്ങി അവിടെത്തന്നെ നിന്നു. അയാള്‍ കുളി കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചുവരുമ്പോള്‍ ലോകം പരക്കെ വെളുത്തു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അയാള്‍ വസ്ത്രം മാറി പോകാന്‍ ഒരുങ്ങുന്നതു കണ്ടപ്പോള്‍ പോക്കറ്റടിക്കാരന്‍ അദ്ദേഹത്തെ പിന്നില്‍നിന്ന് ഉറക്കെ വിളിച്ചു:
‘ഹേയ്! ഇതാ താങ്കളുടെ പണം. ഇത് എടുത്തോണ്ട് പോകൂ. താങ്കളുടെ അമാനത് സ്വത്ത് കാരണം എന്റെ ഒരു ദിവസത്തെ ജോലിയാണ് മുടങ്ങിയത്.’
‘എന്ത് അമാനത്? ആരാണ് നിങ്ങള്‍?’ അയാള്‍ ആശ്ചര്യനായി. ‘ഞാനൊരു പോക്കറ്റടിക്കാരനാണ്. ഈ സ്വര്‍ണം മുഴുവന്‍ എന്നെ ഏല്‍പ്പിച്ചല്ലേ താങ്കള്‍ കുളിക്കാന്‍ പോയത്?’
‘ഒരു പോക്കറ്റടിക്കാരനായിട്ടും എന്തുകൊണ്ട് നീ അത് മോഷ്ടിച്ചില്ല?’ ‘എനിക്ക് അതിന് ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ എപ്പൊഴേ ഞാന്‍ അത് അടിച്ചുമാറ്റുമായിരുന്നു. അത് ആയിരം സ്വര്‍ണനാണയങ്ങള്‍ ഉണ്ടെങ്കില്‍കൂടി അതില്‍നിന്ന് ചില്ലിക്കാശ് നിങ്ങള്‍ക്കായി ഞാന്‍ ബാക്കിവക്കുമായിരുന്നില്ല. പക്ഷെ, ഇത് താങ്കള്‍ എന്നെ അമാനതായി ഏല്‍പ്പിച്ചതാണ്. വിശ്വസിച്ചേല്‍പ്പിച്ച കാര്യത്തില്‍ നിങ്ങളെ വഞ്ചിക്കുന്നത് ഒരു മനുഷ്യന് ചേര്‍ന്നതല്ലല്ലോ. അതുകൊണ്ടാണ് നിങ്ങളുടെ സൂക്ഷിപ്പുസ്വത്തിന്റെ കാര്യത്തില്‍ ഞാന്‍ വിശ്വസ്തത കാണിച്ചത്.’
ഞാന്‍ പറഞ്ഞുവന്നത് ഒരു പോക്കറ്റടിക്കാരന്‍പോലും സൂക്ഷിപ്പുസ്വത്തിന്റെ കാര്യത്തില്‍ ഇത്ര ജാഗ്രതയുള്ളവനാകുന്നുണ്ട്. അമാനത് സ്വീകരിക്കുകയെന്നത് അത്യന്തം അപകടകരമാണെന്ന തിരിച്ചറിവ് ഉള്ളതുകൊണ്ടാണത്. കാരണം, നിന്റെ അശ്രദ്ധമൂലം അതെങ്ങാനും നഷ്ടപ്പെടുകയോ നശിക്കുകയോ ചെയ്താല്‍ നീ അതിന് പകരം ഒടുക്കേണ്ടി വരും. അക്കാര്യത്തില്‍ പിശാച് നിന്നെ പിഴപ്പിച്ചാല്‍ ഇഹലോകത്തും പരലോകത്തും നിന്റെ മുഖം കെട്ടുപോകും. ഇനി എല്ലാം സുരക്ഷിതമായി അതിന്റെ ഉടമസ്ഥന് തന്നെ നീ തിരികെ ഏല്‍പ്പിച്ചാലോ! അയാള്‍ നിന്നെ ഒട്ടും പുകഴ്ത്തുകയോ പ്രശംസിക്കുകയോ ചെയ്യണമെന്നില്ല. പകരം, ‘ഇതെന്റെ സമ്പാദ്യമാണ്. അത് നീ എനിക്ക് തന്നു. അത്രമാത്രമല്ലേ ഉള്ളൂ’ എന്നായിരിക്കും അവന്റെ ഭാവം. അത് സുരക്ഷിതമായി കാത്തുസൂക്ഷിക്കാന്‍ നീയെടുത്ത അധ്വാനത്തിനോ പ്രയത്‌നത്തിനോ യാതൊരു നന്ദിയും ഉണ്ടാകണമെന്നില്ല.
എന്നാല്‍, അതെങ്ങാനും നഷ്ടപ്പെടുകയോ നശിക്കുകയോ ചെയ്താല്‍, അതോടെ നീയൊരു വഞ്ചകനായിത്തീരും. നിന്റെ ഒരു ന്യായവും അവിടെ കേള്‍ക്കപ്പെടുകയില്ല. ജനങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ നീയൊരു വഞ്ചകനാകും. നിന്റെ കൂട്ടുകാര്‍ക്കിടയിലും നാട്ടുകാര്‍ക്കിടയിലുംവച്ച് നിന്റെ അഭിമാനം ഉരിഞ്ഞുപോകും. പിന്നീട് ഒരാളും സൂക്ഷിപ്പുസ്വത്തുമായി നിന്നെ സമീപിക്കുകയേ ഇല്ല. അതില്‍നിന്ന് ഒരു നെല്‍മണിയെങ്കിലും നിന്റെ കയ്യില്‍ ബാക്കിവന്നാല്‍ അത് ഹറാമാകും എന്നു മാത്രമല്ല, അതിന്റെ വിപത്ത് അതിഭീകരവുമായിരിക്കും. ഇഹലോകത്ത് നീ അനുഗ്രഹീതനാവുകയില്ല. പരലോക ശിക്ഷയില്‍നിന്ന് നീ ഒഴിവാകുകയുമില്ല.
ഇനി നീ മറ്റാരെയെങ്കിലും നിന്റെ സമ്പാദ്യം സൂക്ഷിപ്പുസ്വത്തായി ഏല്‍പ്പിക്കുന്നുവെങ്കില്‍ അത് പരസ്യമായിതന്നെ ഏല്‍പ്പിക്കുക. അതിന് നീതിമാനായ രണ്ട് സാക്ഷികളെ നിര്‍ത്തുക. അവനില്‍നിന്ന് രേഖാമൂലമുള്ള തെളിവ് കൈപറ്റുക. വിഷയം ഖാളിയുടെ അരികിലേക്ക് എത്താതിരിക്കാന്‍ അതാണ് നല്ലത്. എന്നാല്‍, വിഷയം ഖാളിയുടെ അടുത്തേക്ക് എത്തിക്കഴിഞ്ഞാല്‍പിന്നെ അതില്‍ അതിക്രമം കാണിക്കരുത്. സത്യമാണെങ്കിലും കളവാണെങ്കിലും സത്യം ചെയ്യരുത്. അനിവാര്യ ഘട്ടത്തിലല്ലാതെ സത്യം ചെയ്യരുത്.
എത്രവലിയ ഐശ്വര്യവാനാണെങ്കിലും അപകീര്‍ത്തിയും നുണയും നിന്നെ ദരിദ്രനാക്കും. കുപ്രസിദ്ധന്റെയും നുണയന്റെയും അന്ത്യം ദാരിദ്ര്യം മാത്രമാണ്. അതുകൊണ്ട്, സൂക്ഷിപ്പുസ്വത്തിന്റെ കാര്യത്തില്‍ വിശ്വസ്തത പുലര്‍ത്തുക. ‘സ്വര്‍ണ നിര്‍മാണത്തിനുള്ള ജ്ഞാനികളുടെ കല്ലാണ് വിശ്വസ്തത’ എന്ന് പറയാറുണ്ട്. എപ്പോഴും ഐശ്വര്യപൂര്‍വം ജീവിക്കുക. അഥവാ, സദാ വിശ്വസ്തനും സത്യസന്ധനുമായിരിക്കുക. കാരണം, ലോക സമ്പാദ്യം ഉടമപ്പെടുത്താന്‍ ഏറ്റം അവകാശപ്പെട്ടവര്‍ വിശ്വസ്തരും സത്യസന്ധരുമാണ്. അറിയാതെപോലും വഞ്ചകനായി പോകുന്നത് സൂക്ഷിക്കുക, വൈകാരികതയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ആദാനപ്രധാനങ്ങളില്‍ പ്രത്യേകിച്ചും.
വിവ: മുഹമ്മദ് അഹ്സൻ പുല്ലൂര്

Related Articles